دوشنبه، دی ۲۹، ۱۳۹۳

آقای روحانی چرا با رهبران اپوزیسیون گفتگو نمی کنید

http://iranscope.blogspot.com/2015/01/blog-post_73.html
آقای روحانی چرا با رهبران اپوزیسیون گفتگو نمی کنید
http://iranscope.blogspot.com/2015/01/blog-post_73.html
http://www.ghandchi.com/862-rouhani-leaders.htm 

جناب حسن روحانی، ریاست جمهوری ایران، تا چند ماه دیگر دولت اعتدال شما، دو ساله خواهد شد. در این مدت دولت شما با آمریکا بطور مرتب گفتگو داشته و این امر مایه خوشحالی است چرا که غیر آن در دنیای کنونی یعنی جنگ طلبی.  البته ممکن است از همه گفتگوها نتیجه ای بدست نیاید ولیکن برگزیدن راه دیالوگ یعنی حسن نیت و مسالمت جویی بجای تنش آفرینی. با اینحال متأسفانه با نیروهای سیاسی ایرانی برخورد دولت شما چنین نبوده است. مثلا دو ماه پیش آقای ادیب برومند رهبر جبهه ملی ایران از سوی وزارت اطلاعات به دلیل مقاله یکی از اعضاء جبهه مورد تهدید قرار گرفت و در این مورد شورای مرکزی جبهه ملی در داخل کشور بیانیه ای منتشر کرد (1).

چرا اصلاً باید رابطه با اپوزیسیون مسالمت جو از طرف وزارت اطلاعات انجام شود؟ مگر جبهه ملی تشکیلات مسلح مخفی است که سازمانهای امنیتی خود را با آن طرف می بینند. چرا شما با رهبران جبهه ملی تماس نمی گیرید و گفتگوهای منظم و شفاف برقرار نمی کنید. جبهه ملی رهبران بسیار با تجربه ای دارد که می توانند در سیاستگذاری های کشور کمک کنند. مثلاً در میان امضاء کنندگان بیانیه چشمم به نام عیساخان حاتمی (2) افتاد که سیاستمداری توانا و کارآزموده بوده و در بسیاری از عرصه های سیاسی و اجتماعی در ایران صاحب نظر است. آیا نمی توان با امثال او در  مورد مسائلی نظیر حل و فصل تحریم ها که کمر همه ایرانیان را شکسته است، مشورت کرد.
 
رهبران فکری، مدنی و سیاسی ایرانیان بیان واقعیت گوناگونی جامعه هستند و همکاری با آنها یعنی اجتناب از شورش چرا که آنها بیان کننده خواستهای مردم ایرانند. حال چه آنهایی که سالهاست وادار به ماندن در خارج شده اند و با همه فیلترینگ اینترنت در ایران محبوب تر هم شده اند و چه آنها که هنوز در داخل هستند. گفتگو به معنی موافق بودن با نظرات دیگران نیست. مثلاً خود به روشنی نظرم را در مورد پلاتفرم آقایان رضا پهلوی و میرحسین موسوی نوشته ام (3) اما اگر رییس جمهوری ایران بودم حتماً با هر دو آنها باب گفتگو را می گشودم چرا که هردو آنها علیه دولت سلاح بلند نکرده اند و بطور مسالمت آمیز حرف خود را زده اند. ایران سالهاست که نه در وضع انقلابی است و نه در وضع جنگی و عادی کردن جامعه نمی تواند فقط در مذاکرات با قدرت های جهانی انجام شود. به یاد دارم وقتی جرج بوش به استرالیا سفری داشت حتماً با رهبران اپوزیسیون آنکشور هم دیدار می کرد. این کار به دولت بوش تضمین بیشتری می داد که با استرالیا همکاری کند چرا که می دانست نیروهایی که در قدرت نیستند نیز از هر توافقی حمایت خواهند کرد.

مطمئنم که دولت شما رهبران اپوزیسیون را می شناسد. چرا بجای فرستادن مأموران وزارت اطلاعات، وزارت کشور یا ارگانهای دیگر باب گفتگو با اپوزیسیون را چه در داخل و چه در خارج باز نمی کنند. چرا ما از هم قهر هستیم؟ شخصاً در عرصه سیاسی خود را جمهوریخواه سکولار دموکرات می دانم و از تلاشهای آقای احمد تقوایی برای اتحاد سکولاردموکراتها حمایت می کنم (4). مردم ایران هم مثل اینجانب بالاخره از رهبران سیاسی معینی که نامهایشان را دولت می داند اما بیان نمی کند،حمایت می کنند؛ از آقای رضا پهلوی گرفته تا میرحسین موسوی تا حجت الاسلام کروبی. چرا با همه باب گفتگو باز نشود تا بتوانند حرف های خود را در تلویزیون ایران بزنند. آیا تجربه شاه را ندیدیم که آنقدر صبر کرد که حتی به شاپور بختیار میدان دهد و آنهم وقتی که دیگر دیر شده بود. از چه وحشت داریم. در واقع باید بیشتر از این حالت قهر کردن 36 ساله وحشت کرد.

به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران

سام قندچی، ناشر و سردبير
ایرانسکوپ
http://www.ghandchi.com  
سی ام دی ماه 1393
January 20, 2015

پانویس:
1. بیانیه اعضای شورای مرکزی جبهه ملی ایران
http://ehterameazadi.blogspot.de/2015/01/blog-post_34.html

 
2. عیساخان حاتمی
https://www.facebook.com/esakhan.hatami

 
3. میرحسین موسوی و رضا پهلوی رهبران دموکراتیک نیستند
http://www.ghandchi.com/848-mousavi-rezapahlavi.htm

 
4. حمایت از تلاشهای احمد تقوایی برای اتحاد جمهوریخواهان سکولار دموکرات
http://iranscope.blogspot.com/2014/11/blog-post_64.html

ایرانسکوپ#
#iranscope

بايگانی وبلاگ