چهارشنبه، مهر ۰۹، ۱۳۹۳

Marxism and Futurism

Marxism and Futurism
Sam Ghandchi
Persian Text متن فارسی

Almost 30 years has passed since a major contrast of Marxism and Futurism was published by Alvin Toffler entitled "Previews and Premises"(1). And Alvin Toffler just like most futurists (2) dropped any pursuit of grand plans for social/political/economic engineering which was the zenith of Marxism in its ultimate goal of abolishing private property of the means of production and the related market economy, to replace it with public ownership and a totally planned economy. Tofflers, in the absence of any grand scheme for the society of the future, continued their work on topics like reinventing the corporation.

Also with the fall of the Soviet Union and Eastern Bloc countries, Marxism essentially disappeared as a major political ideology of the modern times. But the question still remains whether having a grand social scheme for the world is totally a wrong pursuit and whether such comprehensive visions inhibit the growth of open society? Or, one can learn from the experiences of old religions and modern political ideologies to understand the limitations of global visions and more importantly use that examination to avoid the catastrophes such as the totalitarian states of the 20th Century (3).

One of the most knowledgeable analysts of Marxism, Leszek Kolakowski, believed that such grand schemes were the reason for the cataclysm that Marxist ideology brought to the world. Kolakowski, in the last years of his life, said that capitalism with its focus on human greed for motivation had proved itself successful due to being a natural development rather than being something made by design. But in response to Kolakowski, it should be said that most of the capitalist countries actually developed thanks to a social scheme called comprehensive liberalism with its major proponents being thinkers like Locke and Kant in Europe; even the American experience was more in tune with the Leibnizian (4) version of liberalism advocated by Jefferson. Thus it is not true that Western capitalism has not been based on any social engineering.  Moreover, other industrial countries like Russia, basically used a communist model to build the industrial society, although they are now more in tune with the capitalist model. In other words, just human greed by itself never built capitalism. Even Adam Smith's "invisible hand" is more about the description of how the market economy works and is not about how such economy was built in different countries (5).

The question I am trying to address is not about the past, of how capitalism was built, which is something historians continue to work on and Kolakowski's notes are surely very valuable. What I am trying to address is whether attempting to come up with a vision of a new society, or even having a utopia, necessarily means giving in to a dictatorship for the future? My response is negative. In other words, I believe the ideals of liberalism were as much utopian as the ideals of communism, and actually the former is not seen as a recipe for dictatorship although it has been utopian in its ideals of human rights, separation of power and open society. Furthermore, I should add that not all versions of Marxism ended up in dictatorship. For example, the European social democratic countries were not dictatorial thanks to distancing themselves from Marx's "Critique of Gotha Program" by ignoring it from start, although accepting almost all other tenets of Marxism (6).

It is true that both liberalism and socialism became "imperialist" in 20th Century, and it was not only social democrats of Europe but also Leninists after coming to power in Russia, were imperialist towards the developing countries. Nonetheless becoming imperialists definitely was not part of the plan of liberals or socialists. The imperialist stage was in reality what I like to call the mid life of industrial society and had nothing to do with the grand scheme of communism or liberalism for that matter.  So one can say imperialism, perhaps, was a higher stage of industrialism, borrowing the term from Hilferding and Lenin who used it for capitalism.  And fundamentally the imperialist developments of industrial society were more related to the inherent "greed" which is admired in capitalism by Kolakowski, if taken as development of production and markets beyond the boundaries of nation-state. Moreover, the same economic developments have now led to globalization which incidentally is more to the advantage of developing countries. However, some political forces in the advanced countries that oppose globalization, in reality are more in tune with high paid professionals who are losing lucrative jobs they had, e.g. in computer industry in the Western countries, to their counterparts in developing countries (7).

Both liberalism with its property owning schemes for social justice, such as the model proposed by John Rawls (8), and socialism with plans like welfare state in Europe, have not been able to resolve the issue of social justice in the advanced countries. Many companies of  advanced countries moving operations abroad have created a semi-aristocracy in the mother country drawing owner's profits from such firms. And with the intense competition of the developing countries in the world market, the issue of social justice in advanced countries is intensifying (9). The conflicts in the US between the Tea Party (10) and Democratic Party regarding the heath care issue exemplify the intensification of the disparities and social justice in the Western countries. Cutting social benefits in European countries like Greece, Spain and even Sweden is another example of the scope of the problem (11).

Many retrogressive movements in the world are capitalizing on the above two issues of advanced countries, namely the attitude of the West towards developing countries and issues of social justice within the developed countries (12). Of course, returning to the medieval or ancient past will not be a solution for these dilemma but these complications point to the depth of crisis of the industrial society.

Is it time to propose new visions for the future?  Are new visions necessarily a recipe for another dictatorship like the way Marxism ended up in Communism? As noted, visions such as comprehensive liberalism not only were not a recipe for dictatorship but they even helped to curtail many despotic options in Europe, and in Americas. There is no need to be afraid to think of visions for the future although one should be careful of monistic outlooks that disallow other ways of thinking (13), and also avoiding schemes that leave power to a state or private sector with very little checks and balances is critical. Nonetheless, anarchism is as dangerous and can end up to be a recipe for dictatorship just like its counterpart of Communism advocating total planning and government ownership.

Visions for creating economic abundance and ending scarcity are more significant than ever in the 21st century (14).  Also being open to scientific thinking as well as other philosophical speculations like what Willis Harman proposed in his "Global Mind Change" should be examined. We really do not know what is beyond time and space and ready-made answers of the dawn of science rejecting anything beyond the material world is as irrational as the beliefs of Abrahamic religions were regarded as final truth before the age of science.

We are seeing that predictions of Ray Kurzweil about accelerated change are showing more and more to be true (15). And that should make us more aware about the new retrogressive environmentalist movements in the West that demonize developments such as GMO's, achievements that can be instrumental in feeding the 7 billion world population which is our present reality (16).

Hoping for a democratic and secular futurist republic in Iran,
Sam Ghandchi, Editor/Publisher
IRANSCOPE
October 18, 2013

Footnotes:


2. Futurism, Sandbox, and Political Potency
http://www.ghandchi.com/403-FuturismSandboxEng.htm

3. Pluralism in the Western Thought
http://www.ghandchi.com/301-PluralismEng.htm

4. Leibniz's Monads and Javadi's CPH
http://www.ghandchi.com/394-MonadsCPHEng.htm

5. Wealth and Justice in Future Iran
http://www.ghandchi.com/334-WealthEng.htm


7. Change: Revolution, Reform, or ...?
http://www.ghandchi.com/104-New.htm


9. Social Justice and the Computer Revolution
http://www.ghandchi.com/238-SocialJustice.htm

10. Tea Party Illusion and Economic Reality
http://www.ghandchi.com/642-JoeThePlumberEng.htm

11. Alternative Income-Social Justice in Post-Industrial Society
http://www.ghandchi.com/427-AlternativeIncomeEng.htm

12. Islamism Wants to Lead Redivision of the World
http://www.ghandchi.com/472-ww3Eng.htm







ایران#
#iran
iranscope@

جمعه، مهر ۰۴، ۱۳۹۳

سرخط خبرها و شبکه اجتماعی ایرانسکوپ

http://www.facebook.com/ghandchiدوستان عزیز،

شما برای دسترسی به برگزیده خبرهای ایرانسکوپ نیازی به داشتن حساب در فیسبوک ندارید و میتوانید به صفحه ایرانسکوپ دات کام بروید و روی آیکان فیسبوک کلیک کنید و یا که مطالب را با کلیک بر روی لینک زیر، مطالعه کنید:


همچنین اگر که حساب فیس بوک دارید می توانید صفحه بالا را لایک کنید و مطلب خودتان را برای درج ارائه کنید.

برای خبرهای زبان انگلیسی هم لطفاً به روی صفحه فیسبوک انگلیسی ایرانسکوپ کلیک کنید.







ایران#
#iran
iranscope@

جمعه، مرداد ۳۱، ۱۳۹۳

بحث آزاد در فیس بوک حزب آینده نگر ایران

بحث آزاد در فیس بوک حزب آینده نگر ایران
سام قندچی
http://www.ghandchi.com/814-futurist-party.htm
 
 
بحث آزاد برای همگان در فيس بوک فارسی حزب آینده نگر ایران امکان پذیر است.
شما می توانید مطالب خود را درج کنید و همچنین در مورد مطالب خود و دیگران کامنت بگذارید.
لطفا برای ورود به فیس بوک حزب آینده نگر به لینک زیر مراچعه کنید:
 
 
 

سام قندچي، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.ghandchi.com
http://www.iranscope.com
سی و يکم مردادماه 1393
August 22, 2014
 

ایران#
#iran
iranscope@

Free Discussion on Facebook of Iran's Futurist Party

Free Discussion on Facebook of Iran's Futurist Party
Sam Ghandchi
http://www.ghandchi.com/814-futurist-party-english.htm

Free discussion for everyone is possible on the English Facebook page of Iran's Futurist Party.
You can post your own topics or comment on posts of others and yourself.
Please to enter the English Facebook page of Iran's Futurist Party, visit the following link:
 
 
 

Sam Ghandchi, Editor/Publisher
IRANSCOPE
http://www.ghandchi.com
http://www.iranscope.com
August 22, 2014

ایران#
#iran
iranscope@

جمعه، آذر ۱۵، ۱۳۹۲

توصيه ای به آقای حسن روحانی

توصيه ای به آقای حسن روحانی
سام قندچی
 
در تمام سالهايی که قلم زده ام تلاشم اين بوده تا آنچه را بنظرم بنفع جنبش مدنی و سياسی ايران است ، بيان کنم و نه آنکه برای دولت ها طرحی ارائه کنم. دليل اين امر هم اين است که دولت های ايران، آمريکا و ديگران به اندازه کافی مشاور و محقق و صاحب نظر دارند. اما در چند روز اخير پس از درخواست آقای محمود احمدی نژاد برای مناظره با آقای حسن روحانی در مورد کارنامه دولت دهم عده ای از اپوزيسيون ايران به آقای روحانی توصيه کرده اند که وارد اين مناظره شود. هرچند بحث در مورد کارنامه همه دولت های ايران از جمله دولت فعلی نوعی کنترل و تعادل دولت است و کار شايسته ای است و خوب است متداوماً در رسانه ها صورت پذيرد اما با درگير شدن آقای روحانی در اين کار مخالفم.
 
اجازه دهيد نکته ای را در مورد دولت سيد محمد خاتمی ذکر کنم. بنظر اينجانب آقای خاتمی يکی از با صداقت ترين رؤسای جمهوری در ايران بودند، اما يک اشتباه بزرگ آقای خاتمی اين بود که در دوران زمامداری خود نظير اپوزيسيون عمل می کردند و وقتشان را صرف بحث و ارائه نظرات و توصيه و نقد و غيره می کردند بجای آنکه حکومت کنند. در مقايسه با ايشان آقای محمود احمدی نژاد در دوران رياست جمهوری شان حکومت کردند و می دانستند که رييس جمهور هستند.
 
به هر حال اميدوارم که دولت آقای روحانی وعده های دوران انتخابات را با حکومت کردن درست خود جامه عمل بپوشاند. متأسفانه اعدام های سياسی اخير بسيار مسأله انگيز است. افراد اعدام شده به فعاليت مسلحانه متهم شده اند اما از يکسو اتهامات واقعيت ندارد و از سوی ديگر اعتدال يعنی پايان دادن به روشهای خشونت آميز نظير اعدام و آغاز مذاکره دولت با نيروهای مخالف حتی آنها که مسلح هستند و قانع کردن آنها برای پايين گذاشتن تفنگ و آغاز ديالوگ مسالمت آميز جهت تحقق مطالبات مورد نظر.
 
امروز در روز درگذشت نلسون ماندلا و در آستانه شانزدهم آذر (1) چه خوب است بر نيازديالوگ همه نيروهای سياسی دوباره تأکيد کنيم و اينکه دولت وظيفه دارد فضای اعتدال را برای چنين مهمی فراهم کند.
 
به امید جمهوری آینده نگر  دموکراتیک و سکولار در ایران،
 
سام قندچی، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.iranscope.com
پانزدهم آذر ماه 1392
December 6, 2013

پانويس:
English

ایران#
#iran
iranscope@

پنجشنبه، آذر ۰۷، ۱۳۹۲

جنگل فراموش شده

با سپاس از توجه خانم شکوه ميرزادگی و کميته نجات پاسارگاد به شعر جنگل فراموش شده
 

ایران#
#iran
iranscope@

چهارشنبه، آبان ۲۲، ۱۳۹۲

پيشنهاد تشکيل کميته سازمان ملل برای بررسی تحريمهای ايران Proposal To Form UN Committee To Review Iran Sanctions

پيشنهاد تشکيل کميته سازمان ملل برای بررسی تحريمهای ايران
http://www.ghandchi.com/797-un-iran-sanctions.htm

Proposal To Form UN Committee To Review Iran Sanctions
http://www.ghandchi.com/797-un-iran-sanctions-eng.htm


پيشنهاد تشکيل کميته سازمان ملل برای بررسی تحريمهای ايران
سام قندچی
 
نسخه انگليسی English Text
 
موضوع رابطه تحريم های بين المللی عليه جمهوری اسلامی ايران و مسأله حقوق بشر در ميان اپوزيسيون ايران بحث تازه ای نيست (1). همچنين در اين باره که آمريکا و اروپا در اين مورد برای ايران چه کار می توانند بکنند بارها بحث شده است (2). نظرات خانم شيرين عبادی، برنده جايزه نوبل صلح، نيز چه در ميان اپوزيسيون ايران و چه در مجامع بين المللی شناخته شده است (3). در نتيجه در پيشنهاد زير از تکرار آن مجادلات پرهيز شده است.

تحريم های بين المللی که در دوران رياست جمهوری محمود احمدی نژاد تشديد شد حتی مورد اعتراض بخش هايی از اپوزيسيون داخل کشور نيز قرار گرفته است. البته در همين حال بخش های ديگری از اپوزيسيون داخل ايران خواستار ادامه تحريمها هستند. جريانات اپوزيسيون خارج از ايران نيز نظر مشترکی بر سر موضوع تحريم ها ندارند. دولت ايران بدون شک مخالف تحريمهای بين المللی است هرچند برخی گروههای تندرو هوادار رژيم ادامه تحريمها و حتی وقوع جنگ را نعمت می دانند. در خارج نيز برخی جريانات تندرو در دولت های عربی و اسراييل موضع مشابهی دارند (4).
 
دولت ايران در زمانهايی تحريمها را چندان مسأله نمی دانست و در زمانهای ديگر عامل تورم و مشکلات اقتصادی کشور معرفی کرده است. در گزارشهايی نيز که از ايران می رسد بسياری از مردم تحريمها را عامل معضلات اقتصادی داخل کشور می دانند و برخی نيز سياستهای دولت را مقصر دانسته اند. برخی با تحريمهای هوشمند موافق بوده اند اما در عين حال گفته اند شماری از تحريمها مردم ايران را به ورطه نابودی کشانده است و از جمله مشکلات نقل و انتقال ارز برای دانشجويان مقيم خارج يا موارد ناياب بودن برخی داروها در ايران را ذکر کرده اند.

در حال حاضر بحث های 5+1 با ايران بر روی مسأله برداشتن تحريمهای ايران متمرکز شده است. مذاکرات دولت ايران در زمينه های مختلف سالها است که جريان دارد (5). اما در اين برهه زمانی بحث تحريمها بسيار حاد شده است و لازم است که اپوزيسيون ايران نيز بتواند در اين رابطه کمک کند.

پيشنهادی که بنظر اينجانب می رسد تشکيل کميته ای درسازمان ملل به رياست خانم شيرين عبادی است که بتواند مسأله نظر مردم ايران در مورد برچيدن تحريمها را بررسی کرده و نتايج آن را به اطلاع نشست 5+1 برساند. اين کميته می تواند به ايران سفر کرده و با همکاری دولت ايران نظرات واقعی مردم را منعکس کند.
 
به امید جمهوری آینده نگر  دموکراتیک و سکولار در ایران،
 
سام قندچی، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.iranscope.com
بيست و دوم آبان ماه 1392
November 13, 2013


پانويس:
 
1. تحريم بين المللي: آري يا نه؟
http://www.ghandchi.com/319-IRISanctions.htm


IRI Sanctions: Yes or No?
http://www.ghandchi.com/319-IRISanctionsEng.htm
 
2. آمريکا و اروپا برای ايران چه کار ميتوانند بکنند
http://www.ghandchi.com/445-USEUIRAN.htm

What Can US and Europe Do for Iran
http://www.ghandchi.com/445-USEUIRANEng.htm
 
3. دموکراسي اسلامي پلوراليسم نيست
http://www.ghandchi.com/308-IslamicDemocracy.htm
 
Nobel Peace Prize: Good News and Bad News
http://www.ghandchi.com/276-NobelPeacePrize.htm
 
4. خطر جنگ جمهوري اسلامي و اسرائيل (و اينکه اپوزيسيون چه کار ميتواند بکند)
http://www.ghandchi.com/465-IRI-IsraelWar.htm
 
Danger of IRI-Israel War (and What Iranian Opposition Needs to Do)
http://www.ghandchi.com/465-IRI-IsraelWarEng.htm
 
5. وقت مذاکرات 1+1 فرا رسيده است
http://www.ghandchi.com/790-iran-talks-1plus1.htm
 
 
 

PROPOSAL TO FORM UN COMMITTEE TO REVIEW IRAN SANCTIONS
 Sam Ghandchi
 http://www.ghandchi.com/797-un-iran-sanctions-eng.htm

 Persian Text متن فارسی
 http://www.ghandchi.com/797-un-iran-sanctions.htm

 The subject of relation of sanctions against Islamic Republic of Iran and the issue of human rights in Iran is not a new discussion among Iran's opposition (1). Also what the US and Europe can do for Iran in this regard has been discussed a lot (2). The views of Shirin Ebadi, Iran's Nobel Peace Laureate, are also known to the Iranian opposition and international community (3). Therefore, in the following proposal repetition of those arguments has been avoided.

 International sanctions against Iran that have been intensified during the presidency of Mahmoud Ahmadinejad are being criticized by some parts of opposition inside Iran. Of course, some other parts of Iran's internal opposition want the continuation of the sanctions. Iran's opposition abroad does not have a unified view on sanctions either. Undoubtedly Iran's government is against the international sanctions although some extremist pro-government groups in Iran see the continuation of sanctions and even the occurrence of a war as a blessing. Outside Iran some extremist groups inside the Arab governments and Israel have similar positions (4).

 Iran's government, at times, did not view sanctions as such an important issue and at other times has blamed them for the inflation and other economic problems of the country. In some reports from Iran many people see the sanctions as the reason for the economic problems inside the country, but others have blamed the government policies. Some people have expressed agreement with smart sanctions but at the same time have said many of the sanctions have destroyed the Iranian people and as examples have mentioned the sending of money to Iranian students abroad or the scarcity of some medical drugs inside Iran.

 At the present, the discussions of 5+1 negotiations are focused on removal of Iran sanctions. Negotiations of Iranian government in various areas have been going on for years (5). But at this juncture of time the discussion of sanctions is the hottest and it is necessary that Iran's opposition help in this regard.

 A proposal that I would like to suggest is to create a committee in the United Nation under the leadership of Shirin Ebadi to review the opinion of Iranian people about the removal of sanctions and to report its results to the 5+1 summit. This committee can travel to Iran and with cooperation of Iranian government to reflect the real views of Iranian people.

 Hoping for a democratic and secular futurist republic in Iran,

 Sam Ghandchi, Editor/Publisher
 IRANSCOPE
 http://www.ghandchi.com
 http://www.iranscope.com
 November 13, 2013

 Footnotes:

 1. IRI Sanctions: Yes or No?
 http://www.ghandchi.com/319-IRISanctionsEng.htm

 تحريم بين المللي: آري يا نه؟
 http://www.ghandchi.com/319-IRISanctions.htm  

 2. What Can US and Europe Do for Iran
 http://www.ghandchi.com/445-USEUIRANEng.htm

 آمريکا و اروپا برای ايران چه کار ميتوانند بکنند
 http://www.ghandchi.com/445-USEUIRAN.htm

 3. Nobel Peace Prize: Good News and Bad News
 http://www.ghandchi.com/276-NobelPeacePrize.htm

 4. Danger of IRI-Israel War (and What Iranian Opposition Needs to Do)
 http://www.ghandchi.com/465-IRI-IsraelWarEng.htm

 خطر جنگ جمهوري اسلامي و اسرائيل و اينکه اپوزيسيون چه کار ميتواند بکند
 http://www.ghandchi.com/465-IRI-IsraelWar.htm

 5. Time for Iran 1+1 Talks
 http://www.ghandchi.com/790-iran-talks-1plus1-eng.htm  

 وقت مذاکرات 1+1 فرا رسيده است
 http://www.ghandchi.com/790-iran-talks-1plus1.htm
 
ایران#
#iran
iranscope@

دوشنبه، آبان ۲۰، ۱۳۹۲

برداشت غلط اپوزيسيون از ايران

برداشت غلط اپوزيسيون از ايران
سام قندچی
 
برداشت غلط اپوزيسيون از ايران موضوع تازه ای نيست. در زمان شاه اگر کسی در اپوزيسيون می گفت که در ايران سرمايه داری رشد کرده و کشور به قدرت عمده منطقه ای در خاورميانه تبديل شده است او را مدافع رژيم شاه قلمداد می کردند. گوئی مثلا اپوزيسيون در آمريکا به اين دليل با دولت وقت مبارزه می کند و خواستار گرفتن قدرت است که رشدی در کشور خود نمی بيند يا فکر نمی کند که آمريکا قدرت جهانی است. اينگونه برداشت غلط از ايران از زمان مشروطيت به بعد در ميان اپوزيسيون ايران مرسوم بوده است. گوئی هر آنکس که در اپوزيسيون است قرار بوده که در تصور خود ايران را کشوری درمانده نظير سوازيلند ببيند و يا حداکثر شبيه ايران دوران مظفرالدينشاه قاجار، در صورتيکه واقعيت ايران بعد از مشروطيت ابدا چنين نبوده است.
 
درست است که در زمان انقلاب مشروطيت بسياری از افکار مدرن از طريق قفقاز در روسيه و استانبول در عثمانی به ايران رسيدند و عثمانی قدرت بزرگ در منطقه خاورميانه محسوب می شد و روسيه و انگليس هم برای حوزه نفوذ خود در ايران در رقابت بودند اما مشروطيت سنگ بنای ايران مدرن را گذاشت و حتی محمد علی شاه با کمک روسيه نتوانست ايران را به عقب ببرد و با مقاومت متحد مشروطه خواهان روبرو شد. بعد هم در دوران احمد شاه کشورهای خارجی مدتی از جريانات تجزيه طلبانه و ملوک الطوايفی در ايران حمايت کردند و نه تنها انگليس مثلا از به قدرت رسيدن شاهزاده فرمانفرما در استان فارس حمايت می کرد حتی آلمانها هم مدتی برای ايجاد حوزه نفوذ به ميرزا کوچک خان جنگلی در گيلان ياری رساندند. اما با پيروزی انقلاب بلشويکی در روسيه سياست انگليس عوض شد و از وجود دولت های با قدرت در ايران بعنوان سدی در برابر شوروی حمايت کرد. و در چنين شرايط یود که عملا دولت رضا شاه که برای يکپارچگی ايران تلاش می کرد به قدرتی در منطقه تبديل شد و از حمايـت بريتانيا نيز برخوردار شد و آنهم زمانی که دولت عثمانی در خاورميانه پس از جنگ اول جهانی سقوط کرده و بين فاتحين جنگ تقسيم شده بود. از آن تاريخ به بعد نيز علاوه بر موقعيت سوق الجيشی، کشف نفت ايران نيز عامل ديگر رشد ايران بعنوان قدرت منطقه ای شد.
 
سقوط دولت رضا شاه (1) و اشغال ايران توسط متفقين در 1320 دقيقاً زمانی روی داد که انگليس و آمريکا با شوروی متحد شده بودند و ديگر خطر شوروی بعنوان دليلی برای حمايت از دولتی قوی در ايران موقتاً کنار رفت، اما بعد از جنگ جهانی دوم دوباره قدرت منطقه ای ايران اهميت خود را بازيافت و ابتدا جنبش های تجزيه طلبانه در آذربايجان و کردستان سرکوب شدند (2) و چند سال بعد هم با کودتای 28 مرداد دولت مرکزی قوی در ايران با حمايـت غرب تقويت شد. حتی در زمان انقلاب ايران در 1357 نيز مسأله مرکزی غرب اين بود که ايران به دامان شوروی سقوط نکند و به همين علت نيز از روحانيت پشتيبانی کرده و همچنان از وجود دولت قوی در ايران حمايت کرد. حتی در زمان حمله عراق به ايران غرب سياست کنترل قدرت دو کشور را در نظر داشت اما خواستار سقوط دولت ايران نبود. تنها بعد از سقوط شوروی غرب ترجيح داده است با قدرت منطقه ای ايران مقابله کند و از جنبش های تجزيه طلبانه حمايت کرده است سياستی که از زمان جنگ جهانی اول تا اين تاريخ در مورد ايران سابقه نداشته است.
 
اما جدا از سياستهای غرب، ايران چه در زمان رضا شاه و چه در سالهای بعد از کودتای 28 مرداد و چه پس از انقلاب اسلامی، قدرت منطقه ای بوده است و اکنون ايران، عربستان و اسرائيل سه قدرت اصلی منطقه خاورميانه هستند. اما متأسفانه هنوز اپوزيسيون، به ايران، بعنوان کشوری مفلوک نظير سوازيلند نگاه می کند. مثلا در خيابانی در تهران آب راه می افتد يا مثال فروش کليه آورده می شود و گفته می شود که وقتی نمی توانند راه آب خود را درست کنند چرا روی انرژی هسته ای کار می کنند. مگر خيابانها در آمريکا دستخوش سيل نمی شوند يا فقر در محله های فقيرنشين نيويورک بدتر از اينها را دامن نمی زند. يا اينکه گفته می شود چرا دولت ايران مؤسسات غيردولتی در کشورهای ديگر راه می اندازد. مگر قدرت های منطقه ای يا جهانی چنين نمی کنند. آمريکا از مؤسسات غيرانتفاعی در کشورهای دوردست حمايـت می کند. عربستان حتی در آمريکا مؤسسات غيرانتفاعی سنی مذهب راه می اندازد. منظورم تأييد يا محکوم کردن مؤسساتی نيست که قدرت های منطقه ای و جهانی راه می اندازند و منظورم تأييد يا رد توسعه انرژی هسته ای هم نيست، بلکه هدف نشان دادن اين واقعيت است که ايران قدرت منطقه ای است و زمان محمد رضا شاه و حتی زمان رضا شاه هم اينطور بوده است و لازم نيست برای اپوزيسيون بودن اين واقعيت ها را نفی کنيم بلکه بحث اپوزيسيون بايد اين باشد که طرح بهتر خود را برای اداره کشور ترويج کند.
 
بسياری اوقات دولت هايی که قدرت منطقه ای يا حتی جهانی هستند تلاش می کنند خود را کوچک جلوه دهند. مثلا چين مائو هميشه خود را يک کشور جهان سوم می ناميد يا آيت الله خمينی از رژيم خود بعنوان دولت مستضعفين که مورد ظلم جهانی است حرف می زد. اکثر رهبران جمهوری اسلامی نيز نظير آيت الله خمينی صحبت می کردند به استثنا محمود احمدی نژاد. قبل از جمهوری اسلامی، محمد رضا شاه نيز بسيار بر قدرت منطقه ای بودن ايران تأکيد می گذاشت و بويژه در زمان جشنهای دوهزار و پانصدساله چنين کرد. اما جدا از آنکه دولت ايران در زمانهای مختلف فروتنانه تر يا جسورانه تر سخن رانده باشد در يک قرن اخير ايران قدرت بزرگ منطقه ای بوده است و بويژه پس از جنگ آمريکا با القاعده در دو کشور افغانستان و عراق، که در اتحاد آمريکا با ايران دولتشان سقوط کرد، آندو کشور هم به حيطه نفوذ ايران اضافه شدند و در بازارهای آسيای ميانه ايران با چين و روسيه در رقابت است، ديگر آنکه پس از عقب نشينی بهار عربی، برای مقابله با القاعده در منطقه که دشمن اصلی آمريکا است، ايران بعنوان قدرتی منطقه ای، متحد آمريکا به حساب می آيد هر چند در رقابت با عربستان (3) و در دشمنی با اسرائيل (4) نيز قرار دارد.
 
اپوزيسيون ايران بهتر است ببيند که برای کشوری که قدرتی منطقه ای است برنامه می ريزد و خواستار ايجاد دموکراسی و سکولاريسم بودن به اين معنا نيست که کشور ايران را مفلوک فرض کنيم و فکر کنيم که بهترين توان صنعتی ما ساختن لولهنگ است. ايران سالهاست که توليدات صنعتی و حتی فراصنعتی دارد و قدرت عمده منطقه است. واقعيت ايران به معنی تأييد توان مردم ايران است و به اين معنی نيست که دولت های ايران در صد سال اخير بهترين سيستم های سياسی بوده اند که می توانستيم داشته باشيم و تلاش اپوزيسيون برای تغييرات دموکراتيک نه تنها هيچ کار غلطی نيست بلکه بسيار حياتی است. در آمريکا و اروپا نيز دقيقا همواره وقتی هر نيروی سياسی در قدرت نيست، يعنی در اپوزيسيون است، همين کار را می کند. اما تجزيه کشور و تضعيف قدرت ايران در راه تعالی کشور نيست و دست آخر نيز باعث ديکتاتوری بيشتر می شود همانطور که يکبار پس از پايان جنگ جهانی اول شاهد چنان وضعيتی بوديم. ايران عمده ترين قدرت منطقه ای است و دقيقا اپوزيسيون ملی ايران برای اين واقعيت است که بايد برنامه خود را بريزد و نه در نفی آن.

سام قندچی، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.iranscope.com
بيستم آبان ماه 1392
November 11, 2013
 
پانويس:
1. در شهريور 20 استقلال با آزادی معاوضه شد
http://www.ghandchi.com/676-shahrivare20.htm
2. يادداشتی درباره طرح بحث انگيز خودمختاری کردستان
http://www.ghandchi.com/723-kurdistan-autonomy.htm
3. Iran and Saudi Arabia: Monarchies and Islamism
http://www.ghandchi.com/157-Saudi.htm
4. خطر جنگ جمهوري اسلامي و اسرائيل (و اينکه اپوزيسيون چه کار ميتواند بکند)
http://www.ghandchi.com/465-IRI-IsraelWar.htm  

ایران#
#iran
iranscope@

پنجشنبه، آبان ۰۹، ۱۳۹۲

محمد امينی و علی ميرفطروس: دو روايت از سقوط دولت دکتر مصدق

محمد امينی و علی ميرفطروس: دو روايت از سقوط دولت دکتر مصدق
سام قندچی
 
سالها پيش سطور زير را به ياد اثر منظوم ساموئل تیلُر کالریج تحت عنوان "دریانورد کهن" نوشتم:
 
"ساموئل تيلور کولريج، شاعر و منتقد انگليسي که بين سال هاي 1772 و 1834 زندگي مي کرد و جناياتي را که انقلاب فرانسه عليه آنهائي که خود انقلاب کرده بودند به چشم خود ديده بود، منظومه زيبائي تحت عنوان "ترانه دريانورد کهنسال" در قالب داستان کشتن پرنده دريائی خارق العاده ای به رشته تحرير درآورده است.  اين اشعار بيان احساسات نسلي بود که آن مصيبت ها را با گوشت و پوست خود تجربه کردند، و گوئي همه دردها از زبان يکي از انقلابيون بيان می شود که در قامت ملواني پير در کنار خيابان تحول اجتماعي ايستاده و به هر کس که در آن راه پاي مي گذارد داستان کشته شدن "مرغ دريائي آزادي" را بازگو ميکند. بسياری از دوستان کولريج پس از تجربه انقلاب فرانسه به محافظه کاران ضدانقلابی تبديل شدند اما برخی نيز ليبرال باقی ماندند. منظومه کولريج بيان افسوس ها و طلب بخشش از سوی آنهايی است که از زياده روی های انقلاب بجان آمده و با بيانی زيبا و شاعرانه فغان آنهاست که به نسل های بعد منتقل می شود" (1).
 
گوئی نسل انقلاب 1357 ايران نيز تجربه مشابهی را طی کرده است؛ انقلابيونی که در جستجوی استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی به پا خاستند و بعدها در بازنگری های خود گاه به هزاران سال پيش نقب زده و برای يافتن پاسخی به نتيجه انقلاب به جستجوهای خود ادامه می دهند (2). چند سال پيش آقای علی ميرفطروس در نوشته ای تحت عنوان "آسيب شناسی يک شکست" به وقايع پيش و پس از کودتای 28 مرداد 1332 پرداخت و آقای محمد امينی نيز در کتاب "سوداگری با تاريخ" به نوشتار آقای ميرفطروس پاسخ مفصلی ارائه کرد.  البته اينگونه بحثها به مخالفان و هواداران مصدق محدود نيست و در ميان ليبرالهای ايران نيز درباره ارزيابی از تصميمات دکتر مصدق در آن سالها اتفاق نظر وجود ندارد (3). همچنين اختلاف نظرها در مورد شخصيت های جبهه ملی محدود به دوران مصدق نيست، مثلا در مورد اشتباهات دکتر کريم سنجابی هنگام انقلاب 57 اختلافات ليبرالهای ايران آشکارا اعلام شده اند (4). اينکه اين بحث ها بعد از 60 سال هنوز ادامه دارد ممکن است عجيب جلوه کند (5). اما نه تنها موضوع حفاظت از دموکراسی کماکان برای نيروهای سياسی ايران مورد توجه است (6) بلکه اين بررسی ها حتی برای دولت آمريکا در مورد تجديد رابطه اش با مردم ايران بر مبنای احترام متقابل اهميت تعيين کننده دارد (7).
 
آنچه به نوشته آقای محمد امينی اهميت ويژه ای می دهد پاسخ های مبسوط ايشان به نوشته های آقای ميرفطروس نيست بلکه بسياری از اسناد دست اولی است که از شخصيت های حقيقی جبهه ملی در کتاب سوداگری با تاريخ ارائه شده اند. مسأله ای که در پس بحث های 28 مرداد نهفته است تلاشهای انسانهايی است که برای سرافرازی و سعادت مردم ايران فعاليت کردند و زندگی خود و خانواده شان در اين راه فدا شده است. البته اينکه نتيجه همه اين تلاشها زندگی بهتر برای مردم ايران بوده يا خير موضوعی است که نمی توان از آن به راحتی گذشت. آقای محمد امينی يکی از با دانش ترين مورخان تاريخ ايران هستند که هم با منابع رسمی آشنايی دارند و هم با منابعی که در جنبش سياسی ايران قابل دسترس بوده اند و نوشته های ايشان می توانند راهگشای درک بسياری از سؤالات پژوهشگران آکادميک باشد. در اينجا لازم می دانم همچنين به ادعايی که به تازگی در مورد آقای محمد امينی بعنوان نويسنده کتاب "دموکراسی ناقص" مطرح شده است پاسخ دهم. اينجانب شخصا با نويسنده کتاب دموکراسی ناقص، در شهر تهران، در سال دوم انقلاب، ملاقات کردم و ايشان آقای محمد امينی نيستند. نويسنده کتاب دموکراسی ناقص به زبان انگليسی نيز تسلط کامل داشت و کتاب اينجانب در مورد کردستان (8) را نيز او از زبان فارسی به زبان انگليسی ترجمه کرد و ترجمه ايشان آنقدر عالی است که گوئی از نو کتاب را به زبان انگليسی نوشته است (9). کتاب دموکراسی ناقص يکی از دقيقترين پژوهش هايی است که در مورد رويدادهای سالهای 1320 تا 1332 انجام شده است، جدا از آنکه کسی با نظر نويسنده در هر مورد معين موافق يا مخالف باشد. مثلاً با اطلاعاتی که پس از سقوط شوروی منتشر شده اند آشکار است که نظرات آن نويسنده در مورد تشکيل فرقه دموکرات آذربايجان غلط است (10). به هر حال اميدوارم ايشان اگر در قيد حيات هستند روزگار خوشی داشته باشند و بايد قدر کارهای تحقيقات تاريخی دقيق آنچنان را دانست جدا از آنکه ارزيابی های مورخ در هر مورد معين امروز از نظر ما درست باشد يا نه.

سام قندچی، ناشر و سردبير
ايرانسکوپ
http://www.iranscope.com
دهم آبان ماه 1392
November 1, 2013


پانويس:
 
1. Rime of the Ancient Mariner, Samuel Taylor Coleridge

2. ايران آينده نگر: آينده نگري در برابر تروريسم
http://www.ghandchi.com/500-FuturistIran.htm

FUTURIST IRAN: Futurism vs Terrorism-Third Edition
http://www.ghandchi.com/500-FuturistIranEng.htm

3. اشتباه مصدق در رابطه با متحدين جهانی دليل شکست مليون در 28 مرداد
http://www.ghandchi.com/546-mossaddegh.htm

4. ياداشتي کوتاه درباره دکتر سنجابي و ليبرالهاي ايران
http://www.ghandchi.com/467-KarimSanjabi.htm

A Short Note about Dr. Sanjabi & Iranian Liberals
http://www.ghandchi.com/467-KarimSanjabiEng.htm

5. چرا قديمی های جبهه ملی از بازگويی 28 مرداد دست بر نمی دارند؟
http://www.ghandchi.com/658-Arrogance.htm

6. مسأله *حفاظت* از دموکراسي است، نه دموکراسي خواهي
http://www.ghandchi.com/379-Protection.htm

7. How US Can Solve Iran's Nuke Issue
http://www.ghandchi.com/743-iran-us-nuke-eng.htm

8. کردها و شکل گيري دولت مرکزي در ايران
http://www.ghandchi.com/700-KurdsIran.htm

9. Kurds & Formation OF Central Government in Iran
http://www.ghandchi.com/700-KurdsIranEng.htm

10. يادداشتی درباره طرح بحث انگيز خودمختاری کردستان
http://www.ghandchi.com/723-kurdistan-autonomy.htm

A Note about the Controversial Kurdistan Autonomy Plan
http://www.ghandchi.com/723-kurdistan-autonomy-eng.htm

    
ایران#
#iran
iranscope@

بايگانی وبلاگ