آقای
اوباما، اجازه دهید درباره ایرانی ها صحبت کنیم
Mr. Obama, Let's Talk about
Iranians
پرزیدنت اوباما عزیز،
مصاحبه شما با توماس فریدمن در تاریخ پانزدهم جولای 2015 که در
روزنامه نیویورک تایمز منتشر شده، مصاحبه ای بسیار صریح و بی سابقه در مورد ایران،
ایرانیان و اپوزیسیون ایران از سوی مقام ریاست جمهوری آمریکا به حساب می آید و
شایسته تحسین مردم ایران و آمریکا است. در مصاحبه شما دو حقیقت را در مورد رفتار
آمریکا با ایرانیان بیان کرده اید:
1. شما بعنوان رییس جمهوری آمریکا به کودتای آمریکا علیه دولت
ملی دکتر محمد مصدق در سال 1332 اذعان کرده اید وقتی گفته اید "اگر شما به تاریخ
ایران نگاه کنید، حقیقت این است که ما در سرنگونی دولتی که بطور دموکراتیک در ایران
انتخاب شده بود دخالت داشتیم."
2. همچنین بعنوان رییس جمهوری آمریکا اذعان کرده اید که آمریکا
به صدام حسین به رغم آگاهی استفاده صدام از سلاح های شیمیایی در دوران جنگ ایران و
عراق یاری رسانده است. شما در این مصاحبه می گویید: "ما در گذشته از صدام حسین
حمایت کردیم وقتی می دانستیم او سلاح های شیمیایی را در جنگ ایران و عراق مورد
استفاده قرار می دهد" (1).
اما تأثیر عملی این رفتار آمریکا با مردم ایران و اپوزیسیون
جوانب بسیار دیگری نیز داشته است که همچنان بین دو ملت فاصله می اندازد. طی 35 سال
گذشته، ایرانیان در هر کشور دنیا که برای ویزای آمریکا تقاضا کرده اند با شرایط
دشواری مواجه شده اند. فقط نگاهی به تعداد ایرانی هایی بیاندازید که در همین کنار
آمریکا، به کانادا در همین سالها مهاجرت کرده اند و آن سرزمین را خانه تازه خود
کرده اند. آیا می دانید که سیاست ویزای آمریکا باعث شده که مردم ایران تصور کنند
بخاطر روابط آمریکا با دولت ایران آنها هستند که تنبیه شده اند. از هر ایرانی در
داخل کشور بپرسید و آنها به شما خواهند گفت که از این سیاست آمریکا نسبت به
ایرانیان منزجرند. در همه فیلمهای سینمایی که در داخل کشور تولید می شود نقش های
ایرانیان در خارج همه در کانادا است و نه در آمریکا، گرچه مردم ایران، آمریکا را
بعکس مردم اکثر کشورهای متحد آمریکا در خاورمیانه، دوست دارند، با اینحال ایرانیان
در سراسر جهان مورد استقبال کنسولگری های آمریکا قرار نمی گیرند.
همچنین رفتار دولت آمریکا با سیاستمداران ایرانی و اپوزیسیون
در 60 سال گذشته اینگونه بوده که از شخصیتهای ایرانی انتظار داشتند نوکر آمریکا
باشند و یا مورد تبعیض قرار گیرند. فقط نگاهی کنید به نحوه مدیریت صدای آمریکا (وی
او ای) که فقط آنهایی که حاضرند نوکر اطلاعاتی باشند به جایی می رسند و بسیاری
ژورنالیستهای واقعاً مستقل وادار به ترک کار می شوند در صورتیکه صدای آمریکا آژانس
اطلاعاتی نیست و مؤسسه ای ژورنالیستی است. در واقع جمعی از فعالان سیاسی دموکرات
درست بعد از جنبش سبز به آمریکا آمدند و برخی هم در صدای آمریکا مشغول به کار شدند،
اما اکثر آنهایی که حاضر بودند مثل نوکر عمل کنند و اول با مقامات بالای آمریکایی
دیدار کردند شغل رسمی در صدای آمریکا گرفتند و دیگران بصورت قراردادی نگهداشته شدند
و بسیاری نیز بعداً قراردادشان تمدید نشد و از کار برکنار شدند. فکر می کنید آنها
بعد از این تجربه در صدای آمریکا برای دوستان خود در ایران درباره رفتار آمریکا
نسبت به اپوزیسیون ایران چه می نویسند (2).
در 35 سال گذشته، جمهوری اسلامی ایران رفتار دولت آمریکا را با
ایرانیان، *استکباری* نامیده است. بسیاری در اپوزیسیون که علیه این ارزیابی در داخل
ایران سخن گفته اند، هنگامیکه به آمریکا آمدند، پس از تجربه رفتار مقامات دولت
آمریکا، متحیرند که رفتار آمریکا را با مردم ایران و اپوزیسیون، چه بنامند. مردم
ایران همانقدر به مناسبات مساوی با آمریکایی ها علاقمندند که مردم فرانسه. ما نمی
خواهیم نوکر مقامات آمریکایی باشیم حتی اگر محتاج نان شب باشیم. اگر ما ژورنالیست
هستیم، ما را باید برمبنای توانمان بمثابه یک ژورنالیست مورد ارزیابی قرار دهند و
نه آنکه چقدر در برابر مقامات آمریکایی حاضریم خم شویم. ما مردمی پرغرور هستیم و
این رفتار خود را از شادروان دکتر مصدق آموخته ایم.
سام قندچی، ناشر و سردبير ایرانسکوپ
پانویس:
2. بحث هایی در مورد صدای آمریکا
Discussions about VOA
متون برگزیده
Dear President Obama,
Your interview with Thomas Friedman on July 15th, 2015 that
was published in New York Times, was a very candid unprecedented interview of any
US President about Iran, Iranians and Iranian opposition and deserves the
applause of Iranian and American people (1).
In the interview, you honestly stated two facts about US attitude towards
Iranians:
1. You admitted as a US President about the US coup against
the government of Dr. Mohammad Mossadegh in 1953 by saying "if you look at
Iranian history, the fact is that we had some involvement with overthrowing a
democratically elected regime in Iran."
2. Again as US President you admitted the US help to Saddam
Hussein at the time of Iran-Iraq War by saying "We have had in the past
supported Saddam Hussein when we know he used chemical weapons in the war
between Iran and Iraq."
But the practical impact of such US attitude towards Iranian
people and opposition has many other aspects that continues to create a wedge
between the two nations. In the last 35 years, Iranians have had a hard time to
get US visas when applying for it in any country. Just take a look at the number
of Iranians who have immigrated to Canada next door during the same period and
have made that country their new home. Do you know the US visa policy has made
Iranians feel that they are being punished because of the relations of US with
the Iranian government. Ask any Iranian inside Iran and they will tell you about
their resentment about the US policy towards Iranian people. In all movies
produced inside Iran, the example of Iranians abroad are those living in Canada
and not the US, although they all love America in contrast to the people of most
US allies in the Middle East, but Iranians are not welcome when dealing with US
Consulates all over the world.
Also the attitude of US government towards Iranian
politicians and opposition during the last 60 years has been defined by
expecting Iranian personalities to be either lackeys of the US or be
discriminated against. Just look at the way the management of Voice of America
(VOA) has been working by only allowing those who are willing to act like
intelligence servants get anywhere and most real independent journalists are
pushed out whereas VOA is not an intelligence agency and is a journalistic
office. In fact, a bulk of Iranian democratic political activists came to the US
right after the suppression of Green Movement in Iran and some even started
working in VOA, but mostly those who were willing to act like servants and first
met some top US officials were offered the regular positions at VOA and others
were kept as contractors and many were later laid off. After this experience at
VOA, what do you think they would write to their friends in Iran about the US
attitude towards Iranian opposition (2).
For the last 35 years, Islamic Republic of Iran has been
calling the attitude of US government towards Iranians as *arrogant*. Many in
the opposition who spoke against this assessment inside Iran, when coming to the
US, after their experience of dealing with the US government officials, wonder
what the US attitude towards Iranian people and opposition should be called.
Iranian people are as much interested in equal relations with the Americans as
the French people are. We do not want to be the servant of US government
officials even if we do not have bread on our table. If we are journalists, we
should be judged by our ability in journalism and not by how much we bow to US
officials. We are very proud people and have learned our attitude from the late
Dr. Mohammad Mossadegh.
1. Thomas Friedman: Obama Makes His Case on Iran Nuclear
Deal
2. Discussions
about VOA
بحث هایی در مورد صدای آمریکا
پستها
